Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2020/23001 K.2021/9807

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 25/06/2020 tarihli, 2018/18-461 esas ve 2020/323 sayılı kararında da belirtildiği üzere; TCK’nın 226/4.maddesindeki “doğal olmayan” kavramının bireylerin cinsel yaşamının içerisinde yeri olmayan, aşağılayıcı veya toplumun geneli tarafından da doğal olarak kabul edilmeyen ilişkileri tanımlamaktadır. Dairemizin istikrar kazanan içtihatları doğrultusunda TCK’nın 226/4. maddesi kapsamında değerlendirilmeyen görüntüler bu kavram içerisinde değerlendirilemeyecektir.

Somut olayda; suça konu CD’yle ilgili düzenlenen 24/08/2009 tarihli bilirkişi raporunda; “…şiddet kullanılarak, hayvanlarla, ölmüş insan bedeni üzerinde veya doğal olmayan yoldan yapılan cinsel davranışlara ilişkin yazı ve görüntüler olduğu…” şeklindeki tespite dayanan kabule göre, sanığın TCK'nın 226/4. maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmiş ise de, rapor içeriğinin TCK'nın 226. maddesi fıkralarından hangisinin uygulanacağı bakımından yeterli olmadığının anlaşılması karşısında, suça konu CD içeriğinde, çocukların kullanılıp kullanılmadığı, içeriklerinde şiddet kullanılarak,

hayvanlarla, ölmüş insan bedeni üzerinde veya doğal olmayan yoldan yapılan cinsel davranışlara ilişkin bir ilişki türü olup olmadığı hususunda ayrıntılı bilirkişi raporu alınarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,