KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2020/23414 E., 2022/1127 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 5 Ocak 2022
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Tehdit, hakaret
- Hükümler
- Mahkumiyet
Karar Metni
275 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ile suç tarihine göre ve Dairemizin ... karar sayılı ilamı ile sanık hakkında tehdit suçundan kurulan hükmün incelenip bozulduğu, hakaret suçundan kurulan hükmün ise temyiz edilmediği, bozma sonrası hakaret suçundan tekrar hüküm kurulmuş ise de bu hükmün hukuken yok hükmünde olduğu belirlenerek dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre ve sanık hakkında temyiz dışı TCK'nın 125/1,4. maddesinde düzenlenen hakaret suçundan hüküm kurulması ve 5271 sayılı CMK'nin 251/8. maddesindeki "Basit yargılama usulü, bu kapsama giren bir suçun, kapsama girmeyen başka bir suçla birlikte işlenmiş olması hâlinde uygulanmaz." şeklindeki düzenleme gereğince, tebliğnamedeki bu husustaki bozma düşüncesine iştirak edilmeyerek yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1-6545 sayılı Kanun'un 72. maddesiyle, CMK’nın 231/8. maddesinde yapılan değişikliğin suç tarihi itibarıyla yürürlükte olmaması nedeniyle, CMK'nın 231. maddesinin uygulanmasına engel mahkumiyeti bulunmayan sanığın, kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözönünde bulundurularak, yeniden suç işleyip işlemeyeceği konusunda bir değerlendirme yapılıp, sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, " sanık hakkında daha önce hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar verildiği, sanığın deneme süresi içerisinde yeniden suç işlediği" şeklindeki gerekçeyle, anılan kanun maddesinin uygulanmamasına karar verilmesi,
2-Sanık hakkında yapılan bozmanın lehe olması nedeniyle bozma sonrası yargılama giderinin sanığa yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2020/23414, K. 2022/1127, 5 Ocak 2022 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama