Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2020/26595 K.2022/1465

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre; sanık ...'ün kendisi hakkında verilen ceza verilmesine yer olmadığına dair hükme yönelik temyiz talebinin bulunmadığı belirlenerek dosya görüşüldü:

A-Sanık ... hakkında katılan ...'e yönelik kasten yaralama ve tehdit, sanık ... hakkında tehdit suçlarından verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlara karşı yalnızca itiraz yolu açık ve dolayısıyla yapılan başvurunun bu doğrultuda değerlendirilmesinin gerekli bulunduğu;

Anlaşıldığından, katılan ...'ün temyiz davası isteği hakkında tebliğnameye uygun olarak KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA,

B-Sanık ... hakkında katılan ...'a yönelik kasten yaralama suçundan verilen kararda öngörülen cezanın nitelik ve niceliğine göre, verildiği tarih itibariyle hükmün temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca tebliğnameye uygun olarak sanık ...'ün TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİNE,

C-Sanıklar ... ve ... hakkında katılan ...'e yönelik hakaret suçundan ceza verilmesine yer olmadığına dair kurulan hükümlerin temyizine gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanıklar hakkında hakaret suçunun karşılıklı işlenmesi sebebiyle TCK'nın 129/3. maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına kararı verilirken hüküm kısmında dayanak kanun maddesi olan CMK'nın 223/4-c maddesinin yazılmaması,