Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2020/27654 K.2023/556

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

... Asliye Ceza Mahkemesinin,17.03.2016 tarihli ve 2015/352 Esas, 2016/126 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında tehdit suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın temyiz isteği; tanıkların anlatımlarının yanlış değerlendirildiği, tanık ...'nin anlatımına göre suçun sabit olduğuna, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, katılanla kardeş oldukları ve miras paylaşımı nedeniyle aralarında husumet bulunduğu, olay günü de miras meselesi yüzünden bir araya geldiklerinde katılana hitaben "Gerekirse canını alırım, ama yine de sana miras vermem." şeklinde tehditte bulunduğu iddiasıyla açılan davada sanığın beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tanık ... ile sanık arasında miras meselesinden husumet bulunduğu, tanık ...'ın tehdit niteliğinde söz duymadığını beyan etmesi karşısında yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere göre, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR