Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2020/28446 K.2023/9054

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında tehdit ve hakaret suçlarından, hükümde uygulama maddesi belirtilmeksizin beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin süre tutum dilekçesi sunarak, sanık ... hakkında tehdit suçundan verilen beraat kararını temyiz ettiklerini belirttiği, herhangi bir temyiz sebebi ileri sürmediği, temyiz başvurusunun yalnızca sanık ... hakkında tehdit suçundan verilen beraat hükmüne ilişkin olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın katılanın cep telefonuna gönderdiği birden fazla mesaj ile sanığa yönelik tehdit suçunu işlediği iddia edilmiş olup, dosya kapsamında bulunan mesaj içeriklerinde sanık tarafından katılana gönderilen mesajlarda tehdit suçunu oluşturabilecek herhangi bir sözün bulunmadığı belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkeme'nin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir. Ancak, beraat kararlarının dayanağını oluşturan uygulama maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 230/2 inci 232/6 ncı maddelerine aykırı davranılması yerinde görülmemiştir.

V. KARAR