KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2020/28773 E., 2022/8314 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 23 Mart 2022
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Tehdit, mala zarar verme, 6136 sayılı Kanun'a aykırılık
- Hükümler
- Mahkumiyet
Karar Metni
310 kelime·2 dk okuma
Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
Sanık ...’e yükletilen tehdit ile mala zarar verme ve sanık ... hakkında tehdit, mala zarar verme, 6136 sayılı Kanun’a aykırılık eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu ögelerinin ve bu eylemlerin sanıklar tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,
Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,
1) Sanık ...’e yükletilen tehdit ile mala zarar verme ve sanık ... hakkında mala zarar verme ile 6136 sayılı Kanun’a aykırılık suçlarına ilişkin cezaların kanuni bağlamda uygulandığı,
Anlaşıldığından, sanık ... ve müdafisi ile sanık ... müdafisinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,
2- Sanık ... hakkında tehdit suçundan kurulan hükmün temyizinde ise; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
Adli sicil kaydında tekerrüre esas hüküm bulunmayan sanık ... hakkında tehdit suçundan hükmolunan cezasının, dosyadaki diğer sanık ... hakkında kurulan hükümlerde tekerrüre esas alınan ilam nedeniyle, TCK’nın 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2020/28773, K. 2022/8314, 23 Mart 2022 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama