Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2020/29068 K.2023/480

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

... Asliye Ceza Mahkemesi kararı ile sanık hakkında tehdit suçundan; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 62 nci, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, kasten yaralama suçundan; 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (a) ve (e) bentleri, 62 nci, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Hükmü temyiz eden sanığın temyiz isteğinin; mağdurun uyuşturucu satmasını istemediğinden kendisini uyardığına, evinin önünde de satış yaptığına, bu konuda da ikaz ettiğine, "Sana ne ben her yerde satarım." cevabı üzerine sinirlenerek tokat attığına, mağdurun da uyuşturucunun etkisiyle düşerek kafasını kaldırıma vurduğuna, kesinlikle demir çubuk ya da copla vurmadığına, üzerine atılı suçlamaları kabul etmediğine yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, mağdurun yanına giderek kendisine uyuşturucu madde vermesini istediği, mağdurun uyuşturucu madde bulunmadığını söylemesi üzerine yaşanan tartışma sırasında mağduru öldüreceğinden bahisle tehdit ettiği, yanından ayrıldıktan bir süre sonra tekrar yanına gelerek, ele geçirilememekle birlikte mağdurun yaralanmasının niteliği gözetildiğinde silahtan sayılan demir çubukla vurmak suretiyle mağduru basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde kasten yaraladığı iddia ve kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın temyiz sebepleri yönünden; tüm dosya kapsamı ile suçun sübuta erdiğinin kabulüyle mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmıştır.

2. Sair yönlerden.

17.10.2019 gün ve 7188 sayılı Kanunun 24 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 5271 sayılı Kanuna 7188 sayılı Kanun'la eklenen geçici 5 inci maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38 inci maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında,

temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamına giren suçlar yönünden. Anayasa'nın 38 inci maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 7 ve 5271 sayılı Kanun'un 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu, nedenleriyle hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR