Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2020/29134 K.2023/141

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5217 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında tehdit suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyizinin beraat eden sanık ... lehine vekalet ücretine hükmedilememesi nedeniyle vekalet ücreti bakımından hükmün düzeltilerek onanmasına yönelik olduğu,

III. OLAY VE OLGULAR

Taraflar arasında çıkan tartışmada sanığın “Seni burada boğar öldürürüm." diyerek katılan ...'nu tehdit ettiği iddiası ile kamu davası açıldığı ancak Yerel Mahkemece sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

Karar tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 14 üncü maddesinin dördüncü fıkrasında yer verilen; "Beraat eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanık yararına Hazine aleyhine maktu avukatlık ücretine hükmedilir. " şeklindeki düzenleme karşısında, kendisini vekille temsil ettiren sanık ... lehine vekâlet ücreti ödenmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeyerek , müdafii bulunmayan sanık ... hakkında vekalet ücretine hükmedilmesi isabetli bulunmamıştır.

V. KARAR