Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2020/29192 K.2023/133

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

... Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 26.04.2016 tarihli ve 2015/429 Esas, 2016/271 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında tehdit ve hakaret suçlarından, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın temyizinin dinlenen tanık beyanlarına göre sanığın ceza alması gerektiğine, sanık cezalandırılmadığı için mağdur olduğuna, bu nedenlerle dosyanın yeniden incelenerek bozulması talebine yönelik olduğu.

III. OLAY VE OLGULAR

Katılanın ... Adliyesindeki duruşmasından çıktıktan sonra koridorda bulunduğu sırada oğlu olan sanık ile aralarında tartışma çıktığı ve sanığın, katılana hakaret ve tehditte bulunduğu iddiası ile açılan davada Yerel Mahkemece sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde, her iki taraf ile de akraba olan tanıklardan ... ve ... katılanı doğrularken, ... ve ...'nın sanığı doğrulamaları, dosya kapsamından bağımsız tanık olduğu anlaşılan ...'nin "Sanığın müşteki olan annesine yönelik bir sözünü hatırlamıyorum." şeklindeki anlatımı karşısında Yerel Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR