Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2020/29505 K.2023/19

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

... Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.05.2016 tarihli ve 2014/863 Esas, 2016/455 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında tehdit suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 32 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 52 nci maddesi uyarınca 2.500,00 TL hapis cezası ile cezalandırılmasına, kasten yaralama suçundan aynı Kanun’un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının (a) ve (e) bentleri, 32 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 52 nci maddesi uyarınca 3.740,00 TL hapis cezası ile cezalandırılmasına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, atılı suçları işlememiş olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece yapılan yargılama sonucunda, sanığın mağdur ...'ya sopa ile vurmak suretiyle basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladığı, diğer mağdur ...'ya ise "... çocuklarını da al git yoksa seni öldürürüm, bacaklarını kırarım" şeklinde sözler söylediğinin mağdurların aşamalarda alınan ve birbirini teyit eder mahiyetteki beyanları ile doğrulandığı, bu suretle sanığın üzerine atılı suçları işlediği ancak alınan Adli Tıp Raporuna göre sanığın orta düzey mental retarde olduğu ve olay tarihinde işlemiş olduğu suçlar yönünden 5237 sayılı Kanunu’nun 32 nci maddesinin ikinci fıkrası kapsamında değerlendirilmesi gerektiği kanaatine varılarak mahkumiyet hükümleri kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hükümler,

A. Sanığın suç tarihi itibarıyla TCK'nın 32. maddesi uyarınca “akıl hastalığı nedeniyle, işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalmış ya da önemli derecede azalmış olup olmadığı” konusunda yöntemince sağlık kurulu veya Adli Tıp İhtisas Dairesi'nden rapor aldırılması gerektiği gözetilmeden, tek hekimin düzenlediği 16/10/2015 tarihli rapora istinaden yazılı şekilde hüküm kurulması,

B. TCK'nın 32/2. maddesi kapsamında akıl hastası olduğu belirlenen sanığa, CMK'nın 150/2. maddesi gereği müdafi atanarak tayin edilen müdafisi huzurunda savunmasının alınması gerektiği gözetilmeden, müdafi atanmaksızın savunma alınması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

C. 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamına alındığı anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda yeniden değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması, nedenleriyle hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR