Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2020/30498 K.2021/3404

Hakaret ve tehdit suçlarından sanık ...'ün 5237 sayılı Kanun'un 125/1, 125/4, 129/1, 106/1-2. cümle, 29/1, 62/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca 1.300,00 Türk lirası ve 360,00 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına dair Samsun 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 03/03/2020 tarihli ve 2019/1039 esas, 2020/282 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

İstem yazısında;

“Dosya kapsamına göre, sanığın üzerine atılı 5237 sayılı Kanun'un 125/1. maddesinde düzenlenen hakaret suçu ile anılan Kanun'un 106/1-2. cümlesinde düzenlenen tehdit suçunun 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253/1-b maddesinin 3. alt bendi gereğince uzlaşma kapsamında olması karşısında, sanığa soruşturma evresinde usulüne uygun uzlaşma teklifi yapılmadığı cihetle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253 ve 254. maddeleri uyarınca, dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilip uzlaştırma işlemlerinin yapıldıktan sonra sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253 ve devamı maddelerinde düzenlenen uzlaştırma müessesesinde 24/11/2016 tarihinde kabul edilen 6763 sayılı Yasa ile köklü değişiklikler yapılmıştır. 6763 sayılı Kanun 02/12/2016 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe girmiştir.

6763 Sayılı Kanun ile değişiklik öncesi şikayete bağlı suçlar ile şikayete bağlı olup olmadığına bakılmaksızın kasten yaralama (üçüncü fıkra hariç olmak üzere TCK'nın 86.maddesi), taksirle yaralama (TCK'nın 89. maddesi), konut dokunulmazlığının ihlali (TCK'nın 116. maddesi), çocuğun kaçırılması ve alıkonulması (TCK'nın 234. maddesi), ticari sır, bankacılık sırrı veya müşteri sırrı niteliğindeki bilgi veya belgelerin açıklanması (TCK'nın 234. maddesi, dördüncü madde hariç) ve özel kanunlarda uzlaşmaya tabi olduğu belirtilen suçlar uzlaşmaya tabi suçlar idi.

Bu genel kuralın istisnası olarak da soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı olsa da etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar, cinsel dokunulmazlığa karşı işlenen suçlar uzlaşma kapsamında değildi. Ana kuralın bir diğer önemli istisnası da uzlaştırma kapsamına giren bir suçun uzlaşma kapsamına girmeyen bir başka suçla birlikte işlenmesi durumu idi ki, bu durumda da uzlaşma hükümlerinin uygulanmayacağı yaptırım altına alınmıştı.

Ayrıca CMK'nın 254. maddesinde de: “Kamu davası açıldıktan sonra kovuşturma konusu suçun uzlaşma kapsamında olduğunun anlaşılması halinde, uzlaştırma işlemleri 253. maddede belirtilen esas ve usule göre, mahkeme tarafından yapılır.” hükmü düzenlenmiştir.

Bu madde de, 6763 sayılı Kanun ile: “Kamu davası açıldıktan sonra kovuşturma konusu suçun uzlaşma kapsamında olduğunun anlaşılması halinde, kovuşturma dosyası, uzlaştırma işlemlerinin 253. maddede belirtilen esas ve usûle göre yerine getirilmesi için uzlaştırma bürosuna gönderilir.” şeklinde değiştirilmiştir.

İncelenen somut olayda;, sanığın hakaret ve basit tehdit suçlarını uzlaştırma kapsamında bulunmayan silahla kasten yaralama suçu ile birlikte işlediği iddia edildiğinden, CMK'nın 253/3. maddesine göre uzlaşma kapsamında bulunmadığı, ancak yapılan yargılama neticesinde Yerel Mahkemece sanığın katılana yönelik hakaret ve tehdit eylemlerinin, kasten yaralama eyleminden ayrı bir zaman diliminde gönderdiği mesajlar aracılığı ile gerçekleştirdiğinin kabul edilmesi karşısında, CMK’nın 253/3. maddesinin ikinci cümlesinin uygulanma imkanının ortadan kalktığı ve dolayısıyla CMK’nın 254. maddesi uyarınca usulünce hakaret ve tehdit suçlarından uzlaştırma işlemleri yerine getirilerek, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden karar verilmesi hukuka aykırıdır.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1-Sanık ... hakkında hakaret ve tehdit suçlarından kurulan Samsun 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 03/03/2020 tarihli ve 2019/1039 Esas ve 2020/282 sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,