KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2020/3079 E., 2022/10790 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 20 Nisan 2022
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Tehdit, konut dokunulmazlığının ihlali
- Hükümler
- Mahkumiyet
Karar Metni
320 kelime·2 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1-Silahla tehdit eylemi yönünden,
Sanığın üzerine atılı suçlamayı kabul etmemesi, suça konu bıçağın ele geçirilememiş olması ve olayın görgü tanığının bulunmaması karşısında; sanığın katılana yönelik göndermiş olduğu mesaj içerikleri de gözetildiğinde, sanığın eyleminin TCK’nın 106/1-1. maddesi kapsamında tehdit suçunu oluşturmasına karşın, sanık hakkında yazılı şekilde hüküm kurulması,
2-Gece vakti konut dokunulmazlığının ihlali eylemi yönünden,
a)5237 sayılı TCK'nın 6. maddesinin (e) bendinde gece vaktinin, güneşin batmasından bir saat sonra başlayan ve doğmasından bir saat evvele kadar devam eden zaman dilimi olarak tanımlandığı, dosyada mevcut mesaj tespit tutanağına göre, 27/07/2015 tarihli saat 19:41 de gönderilen mesajda “kapını açtım İsmail, evine girebilirsin, ikisi de aç, içeriye giren olur, ben çıkıyorum evinden” yine 28/07/2015 tarihli saat 07:36 da gelen mesajda “nerde polisler, akşam öldüremedim.
Bu gece kısmet olcak, korkudan kaçtın, korkak, gelsin evindeyim hadi gel” şeklinde mesaj gönderdiği, sanığın katılanın evine izinsiz olarak saat kaçta giriş yaptığına ilişkin katılan beyanı dışında dosyada bilgi olmadığı, UYAP'tan alınan güneşin doğuş ve batış çizelgesine göre, suç tarihinde güneşin batış saatinin 19:41, doğuş saatinin ise 04:51 olduğunun anlaşılması karşısında; eylemin ne şekilde gece vakti gerçekleştirildiği tartışılıp açıklanmadan, yetersiz gerekçeyle hüküm kurulması,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2020/3079, K. 2022/10790, 20 Nisan 2022 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama