Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2020/31157 K.2023/109

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu ... Asliye Ceza Mahkemesinin kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; sanığın üzerine atılı hakaret suçunu işlediğinin sabit olduğuna ve cezalandırılması gerektiğine, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık hakkında, olay tarihinde muhtar olarak görev yapan ve aralarında yerel seçimlerden kaynaklı husumet bulunan katılana, köy meydanında " Oy hırsızı, sahtekar, düzenbaz " diyerek hakaret ettiği iddiasıyla kamu davası açıldığı anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1.Sanığın üzerine atılı suçlamayı kabul etmemesi, dinlenilen tanıkların aşamalarda çelişkili beyanlarda bulunması ve dosyada sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair başkaca her türlü şüpheden uzak, kesin ve yeterli delil bulunmaması karşısında sanık hakkında beraat kararı verilmesine ilişkin Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir. 2.Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR