Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2020/31329 K.2022/14844

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, sanık tarafından mahkemeye sunulan temyiz talebi mahiyetindeki 06/07/2017 tarihli dilekçe yönünden, CMK’nın 42. maddesi gereğince talep hakkında karar verme yetkisi Yargıtay’a ait olduğu halde, Yerel Mahkemece anılan talebin kabulü ile eski hale getirilmesine karar verilmiş,10/11/2017 tarihli ek kararın hukuki değerden yoksun olduğu belirlenerek ve yapılan tebligatın usulsüz, yapılan temyizin süresinde olduğu kabul edilerek,temyiz kapsamının sanık sıfatıyla tehdit suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik olduğu belirlenerek dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Başka suçtan farklı yargı çevresindeki cezaevinde hükümlü olduğu anlaşılan sanığın duruşmalardan bağışık tutulma talebinde bulunmaması karşısında, hükmün verildiği 05/05/2016 tarihli son oturumda SEGBİS yoluyla veya bizzat duruşmada hazır bulundurulması sağlanıp, yüzüne karşı hükmün verilmesi gerektiği gözetilmeden yokluğunda hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 193 ve 196 maddesine aykırı davranılarak savunma hakkının kısıtlanması,