KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2020/32154 E., 2021/3642 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 8 Şubat 2021
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Hakaret, kasten yaralama, tehdit
- Hükümler
- Düşme, hükmün açıklanmasının geri bırakılması, beraat
- Temyiz edenler
- Mağdur vekili, mağdur suça sürüklenen çocuklar müdafii
Karar Metni
271 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararların niteliği suç tarihi ve suça sürüklenen çocuk ... hakkında mağdur ...’a yönelik kasten yaralama suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın itiraz üzerine incelenerek ... Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 01/02/2016 tarih 2016/109 değişik iş numaralı kararı ile reddedildiği belirlenerek dosya görüşüldü:
1-) Sanık ... hakkında mağdurlar ... ile ...’a yönelik kasten yaralama suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karara karşı yalnızca itiraz yolu açık ve dolayısıyla yapılan başvurunun bu doğrultuda değerlendirilmesinin gerekli bulunduğu,
Anlaşıldığından, tebliğnameye uygun olarak, mağdurlar ... ile ... vekilinin temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA,
2-) Sanık ... hakkında, mağdurlar ... ile ...’a yönelik hakaret ve tehdit, mağdur ...’e yönelik kasten yaralama, hakaret ve tehdit suçlarından kurulan hükümlerle, suça sürüklenen çocuk ... hakkında, mağdur ... ile ...’a yönelik kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlerin temyizinde;
15-18 yaş grubundan olan mağdurlar ..., ... ve ...’in duruşmada, sanık ve suça sürüklenen çocuk ...'dan şikayetçi olmadıklarını ve davaya katılmak istemediklerini beyan etmeleri ve yöntemince kamu davasına katılmamaları karşısında, kendilerine atanan zorunlu vekilin hükmü temyiz etmeye hak ve yetkisi bulunmadığı anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanun'un 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca mağdur ..., ... ve ... vekilinin, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,
3-) Suça sürüklenen çocuk ... hakkında mağdur ...’a yönelik kasten yaralama suçundan verilen hükmün temyizinde ise;
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2020/32154, K. 2021/3642, 8 Şubat 2021 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama