KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2020/3663 E., 2022/2176 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 12 Ocak 2022
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Tehdit, yaralama
- Hükümler
- Mahkumiyet
Karar Metni
267 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1- Olay günü çıkan tartışma sırasında sanığın, mağdura “seni öldürürüm” diyerek, bıçak fırlatmak ve tokat atmak suretiyle yaraladığının kabul edilmesi karşısında, tehdit eyleminin, yaralamaya yönelik kastın açıklanması olarak değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, tehdit suçundan sanık hakkında ayrıca mahkumiyet hükmü kurulması,
2- Yaralama suçundan kurulan hüküm yönünden, temel cezanın belirlenmesi sırasında uygulama maddesi olarak “TCK’nın 86/2. maddesi” ibaresi yerine “TCK’nın 86/2-a. maddesi” ifadesinin yazılması ve sanığın eylemini eşine karşı, bıçakla gerçekleştirmiş olması nedeniyle cezasında arttırım yapılırken uygulama maddesinin “TCK’nın 86/3-a, 86/3-e. madde ve fıkrası” şeklinde yazılması gerektiğinin gözetilmemesi,
3- ... gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesiyle değişik CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, CMK'ya 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5. maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin Anayasa Mahkemesi’nin ... tarihli ve ... sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve 5271 sayılı CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2020/3663, K. 2022/2176, 12 Ocak 2022 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama