Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2020/5394 K.2021/2637

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Dairemizin önceki bozma ilamında, sanığın eyleminin TCK’nın 44. maddesindeki fikri içtima kuralları gereğince en ağır cezayı öngören TCK’nın 226/3. maddesindeki suçu oluşturduğu ve sanık hakkında ayrıca, aynı Kanun’un 226/4. maddesinden verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararındaki cezanın mahsubu ile yeniden hüküm kurulması gerektiğinin belirtildiği; ancak bozmadan sonra mahsup işlemi yapılarak, sonuç cezanın açıkça hükümde gösterilmesi gerekirken, yalnızca hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararındaki cezanın mahsubuna karar verilmekle yetinilmesi,

2- Bozma öncesindeki hükmün sanık ve Cumhuriyet Savcısı tarafından sanık lehine temyiz edilmesi karşısında, bozma sonrası verilen kararda cezayı aleyhe değiştirme yasağı gözetilmeyerek fazla cezaya hükmolunması suretiyle, 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesine aykırı davranılması,

3- Sanığın eyleminin birbirinden bağımsız olmayan hareketlerden oluştuğu ve dolayısıyla tek hareketli suç olarak değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, TCK'nın 43. maddesi uygulanarak sanığa verilen cezanın artırılması,