KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2020/8892 E., 2020/16437 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 16 Kasım 2020
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Görevi yaptırmamak için direnme
- Hükümler
- Mahkumiyet
Karar Metni
297 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya görüşüldü. Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak,
1- TCK'nın 265. maddesinde "görevi yaptırmamak için direnme" başlığıyla "seçenekli hareketli" ve "amaçlı bir fiil" olarak düzenlenen ve görevin yapılmasını önleme maksadıyla kamu görevlisine karşı gelinmesi eylemleri cezalandırılan suç tipinde;
hareketin icra vasıtalarının "cebir veya tehdit" şeklindeki icrai davranışlarla işlenebileceğinin öngörüldüğü ve belirtilen tipik hareketleri içermeyen pasif direnme fiillerinin bu suçu oluşturmayacağı göz önüne alındığında, dosya kapsamı ve olay tutanağına göre, sanık ...’ın emniyete girmek için ısrar etmesi ve içerde devam eden bir soruşturma nedeniyle talimat gereği içeri alamayacaklarını beyan eden müşteki polis memurlarına sanık ...'ın “beni bırakın yoksa yoksa.." şeklinde söylemlerde bulunduğu,
olaya sonradan müdahil olan sanık ...'ın ise “siz kim oluyorsunuz, bırakın abimi içeri girsin” diyerek zorluk çıkarttığı eylemlerinde, sanıkların direnme suçunu nasıl işledikleri, cebir ve tehdit unsurlarının kendileri yönünden nasıl oluştuğu, denetime imkan verecek şekilde gerekçeleriyle gösterilmeden, CMK'nın 230/1-c maddesine aykırı olarak, yetersiz ve dosya kapsamıyla uyuşmayan gerekçelerle sanıklar hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan mahkumiyet kararları verilmesi,
2- Kabule göre de; sanıkların direnme fiilini birden fazla kişi birlikte olacak şekilde ve birden fazla kamu görevlisine karşı işlemelerine rağmen sanıklar hakkında TCK'nın 265/3. ve 43/2. maddelerinin uygulanmaması,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2020/8892, K. 2020/16437, 16 Kasım 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama