Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/10276 K.2023/19022

Katılan vekilinin 15.02.2016 havale tarihli temyiz dilekçesi içeriğinde katılan ...'a yönelik kasten yaralama suçundan kurulan beraat hükmü yönünden de temyiz isteminde bulunulduğu belirtilmiş ise de, katılana yönelik kasten yaralama suçundan dava açılmadığı ve hüküm de kurulmadığı belirlenmekle kötü muamele suçuyla sınırlı olarak dosya görüşüldü.

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında kötü muamele suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi, sanığın üzerine atılı suçu işlediğinin sabit olduğu, beraat kararının usul ve Yasaya aykırı olup bozulması gerektiğine vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, eşi olan diğer katılan H. Ç.'nin kızı olan mağduru evden dışarı attığı ve kötü muamelede bulunduğu iddiasıyla açılan davada, Yerel Mahkemece sanığın atılı suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yeterli, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gerekçesiyle beraat kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 232 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır. 2. 5237 sayılı Kanun'un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 05.01.2015 tarihli sorgu olduğu ve 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

V. KARAR