Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/10942 K.2023/18264

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125 inci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkralarında düzenlenen hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği, sanığın üzerine atılı eylem ile hakaret suçunu işlediği ve cezalandırılması gerektiğine vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın ... isimli sosyal medya platformu üzerinden içerisinde "Tetikçilik yapan biri." ve "Haysiyet fakiri." ibareleri bulunan iletiler paylaşarak katılana yönelik hakaret suçunu işlediği iddia edilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Katılan Vekilinin Temyiz Sebepleri Yönünden

Tarafların gazetecilik kimlikleriyle toplum önünde bulunan kişilerden oldukları, bu kapsamda sanığın Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin basın özgürlüğüne tanıdığı yüksek toleranstan yararlanması gerektiği, bu nedenle suça konu sözlerde hakaret kastı bulunmadığı, eylemin ifade özgürlüğü ve ağır eleştiri boyutunda kaldığı, neticeten hakaret suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı şeklindeki Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

B. Sair Temyiz Sebepleri Yönünden

Sanık kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, beraat kararının dayanağını oluşturan uygulama maddesindeki ilgili bendin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 230 uncu maddesinin ikinci fıkrası ve 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına aykırı davranılması dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR