Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/11895 K.2023/19426

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun ( 5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkeme kararı ile sanık hakkında, fuhuş suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 227 nci maddesinin ikinci fıkrası, 43 üncü, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 3 yıl 9 ay hapis ve 12.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteğinin; atılı suçu işlediğine dair delil bulunmadığı, telefon kayıtları incelendiğinde evin mağdurlar tarafından kiralandığı, kullanılan telefonun sanığa ait olmadığı, tanıkların sanığı tanımadıklarını belirttikleri, mağdurların sanığın fuhuştan haberi olmadığını açıkça beyan ettikleri, üst sınırdan ceza tesisisinin de bozmayı gerektirdiği, bu nedenlerle ve resen tespit edilecek sebeplerle hükmün bozulmasına yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mağdurların Elazığ ilinde fuhuş yapmak için sanık ile anlaştıkları, sanık tarafından İstanbul'dan getirildikleri, mağdurların fuhuş yaptıkları evin sanık tarafından tanık Ö.Ü.'den kiralandığı, kira parasının yine sanık tarafından elden ödendiği, mağdurların fuhuş yapması için sosyal medyada sanık tarafından hesap açılarak bu hesaplara sanığa ait cep telefonu numarasının verildiği, söz konusu telefon hattının da mağdurlara verilerek para karşılığı cinsel ilişkiye girecek erkeklerle irtibata geçmesinin sağlandığı, eylemin mağdurların beyanları, sanık savunması, tanık anlatımları, olay tutanakları, Telekominikasyon İletişim Başkanlığı cevapları, olay tutanakları ve tüm dosya kapsamı karşısında sabit olduğu Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanık savunması, mağdurların soruşturma sırasında müdafii huzurunda verdikleri beyanları, tanıkların anlatımları ve tüm dosya kapsamı karşısında, sanığın atılı suçu işlediği ve alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayin edilmesi hususunda Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık bulunmadığından sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

Sanığa yükletilen fuhuş eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Fuhuş suçunun mağdur sayısınca oluşacağı nazara alınmadan sanık hakkında tek suçtan hüküm kurulmuş ise de aleyhe temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı,

Sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2. Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen aşağıda belirtilen neden dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

Tekerrür hükümleri uygulanırken, 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin yedinci fıkrası uyarınca cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, infazı kısıtlar biçimde 1 yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri süresinin de belirlenmesi isabetli bulunmamıştır.

V. KARAR