Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/12580 K.2023/21301

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 8 inci maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,

1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Yerel Mahkemenin 16.07.2013 tarihli kararıyla sanığın, hakaret suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi ile 62 nci maddesi uyarınca 6.080,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına dair kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş ve bu karar 04.09.2013 tarihinde kesinleşmiştir. 2.Sanığın 21.11.2013 tarihinde işlediği kasıtlı suç nedeniyle yapılan bildirim üzerine Yerel Mahkeme dosyayı yeniden ele alarak yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararla hükmü aynen açıklamıştır.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, yeniden yargılanmak istediği ile para cezasını ödeyemeyeceğine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, haciz mahallinde alacaklı vekili olan katılana söylediği "çakalların peşinden mi gidiyorsun, seni hoplatırım" biçimindeki sözleriyle hakaret ettiği iddiasıyla açılan davada Mahkeme, sanığın kısmi ikrarı, katılan beyanı ile tüm dosya kapsamına göre oluşu iddianamedeki gibi kabul ederek sanığın hakaret suçundan cezalandırılmasına karar vermiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanığın Temyiz Nedenleri Yönünden

Katılanın ifadesi, haciz tutanağında davaya konu edilen sözlerin yazılı olması, tanık icra memurunun iddiayı doğrular nitelikteki beyanı ile tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, isnat edilen sözlerin sanık tarafından söylendiğine dair Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık görülmemiş, sanığın temyiz nedenlerine de itibar edilmemiştir.

B. Sair Temyiz Nedenleri Yönünden

1.Tanık icra memurunun, "...sanığın sunduğu belgeler uyarınca icra işlemini bitirmiştim..." biçimindeki beyanı dikkate alındığında, icra işlemi sonlandırıldıktan sonra sanık tarafından söylenen sözlerin 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının son cümlesinde tanımlanan sair tehdit suçunu oluşturduğu gözetilmeden, hakaret suçundan mahkumiyet kararı verilmesi,

2.7188 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 24 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinde basit yargılama usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak,

5271 sayılı Kanun'a 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5 inci maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38 inci maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamına giren suç yönünden.

Anayasa'nın 38 inci maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 7 ve 5271 sayılı Kanun'un 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunduğu belirlendiğinden kararda bu yönlerden hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR