Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/12759 K.2023/20034

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Çubuk 1. Asliye Ceza Mahkemesinin kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekili süre tutum dilekçesiyle sanık hakkında verilen beraat kararını temyiz ettiğini belirtmiş ancak usulune uygun tebliğe rağmen ayrıntılı temyiz dilekçesi vermemiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Tarafların aynı apartmanda oturdukları ve komşu oldukları, olay günü ikamet ettikleri apartmanda taraflar arasında tartışma yaşandığı, bu tartışma sırasında sanığın katılana "o..., başkalarının altına yatıyorsun." şeklinde sözlerle hakarette bulunduğu iddiasıyla açılan davada Yerel Mahkemece mağdurların soyut iddiaları dışında sanığın mahkum edilmesine yeter derecede kesin, somut ve inandırıcı delil elde edilemediğinden beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanın iddiasını doğrulayan tanıklar A.A. ile S.O.'nun da sanık ile önceye dayalı husumetleri bulunduğu anlaşılmakla, Yerel Mahkemenin takdir ve gerekçesinde bir isabetsizlik görülmemiş ve katılan vekilinin gerekçeye dayanmayan temyizinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR