Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/13224 K.2023/22406

Sanık hakkında cinsel taciz ve tehdit suçlarından neticeten hükmolunan adlî para cezalarına ilişkin mahkûmiyet hükümlerinin, tür ve miktarları itibarıyla 5320 sayılı Kanun'un geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulundukları anlaşılmıştır.

Sanık hakkında hakaret suçundan kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Alaşehir Sulh Ceza Mahkemesinin, 10.05.2011 tarihli ve 2010/476 Esas, 2011/495 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında; katılanlar M.E. ve S.A.K.

İle şikâyetçiler U.D. ile E.Ö.'ye yönelik hakaret suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin birinci fıkrasıyla üçüncü fıkrasının (a) bendi, 43 ve 62 nci maddeleri uyarınca ayrı ayrı 3 kez 1 yıl 15 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına; tehdit suçundan 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının son cümlesi 43, 62, 52 nci maddeleri uyarınca neticeten 600,00 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına;

cinsel taciz suçundan 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının son cümlesi 43, 62, 52 nci maddeleri uyarınca neticeten 1.860,00 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına hükmedilerek 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası gereği hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

2.Alaşehir 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.01.2016 tarihli ve 2015/585 Esas, 2016/40 Karar sayılı kararıyla sanığın, tabi tutulduğu denetim süresi içinde yeni bir kasıtlı suç işlediğinin ihbarı üzerine 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesinin on birinci fıkrası uyarınca hükümlerin yukarıda belirtildiği şekilde aynen açıklanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; kararın dosya içeriği ile bağdaşmadığına, hukuka ve vicdana aykırı olduğuna, sanığa önyargılı davranıldığına, kendisini etkili savunamadığı için cezai müeyyide ile karşılaştığına, kolluk mensupları kötü muamelede bulunduğu halde korktuğundan bunlar hakkında beyanda bulunmadığına, mahkemenin objektif tanık beyanlarına dayanmayan, katılan ve şikâyetçi beyanları ve bu kişilerin tuttuğu tutanaklar üzerinden sanığın mahkûmiyetine karar verdiğine, sanığın beraat etmesi gerektiğine, elle öpücük gönderme iddiasının somut ve objektif delille desteklenmediğine ve hayatın olağan akışına aykırı olduğuna,

bu eylemin cinsel taciz olarak vasıflandırılamayacağına, atılı suçun unsurlarının oluşmadığına, resen gözetilecek nedenlerle hükümlerin bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay günü sanığın telefonla müracaatı üzerine çalıştığı iş yerine gidilerek başlatılan soruşturma kapsamında sanığın katılan ...K.'ye karşı ''Sen şerefsizsin, o... çocuğusun'' şeklindeki sözlerle hakaret, katılan M.E.'ye karşı ''Sen şerefsizsin, o... çocuğu'' şeklindeki sözlerle hakaret; nezarethaneye konulmak üzere ilçe jandarma komutanlığına götürüldüğü araç içerisinde şikâyetçi U.D ve katılan M.E. ile R.D.'ye ''Siz şerefsizsiniz, bana tecavüz ediyorlar bakmıyorsunuz'' şeklindeki sözlerle hakaret;

nezarethaneye götürüldüğü sırada şikâyetçi U.D ve katılanlar M.E. ile S.A.K ve R.D.'ye karşı ''Siz bana tecavüz ettiniz, öptünüz, elle sarkıntılık ettiniz diye söyleyeceğim, sizi süründüreceğim'' şeklindeki sözlerle sair tehdit; nezarethaneye konulduktan sonra şikâyetçi U.D ve katılanlar M.E. ile S.A.K'ye karşı eliyle öpücük atmak suretiyle cinsel taciz suçlarını işlediği Yerel Mahkemece kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

A. Sanık Hakkında Cinsel Taciz ve Tehdit Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden Hükümlerin tür ve miktarları itibarıyla 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26 ncı maddesiyle 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulundukları anlaşılmakla, sanık müdafiinin temyiz isteğinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Sanık Hakkında Hakaret Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden

1. Sanık hakkında Alaşehir Sulh Ceza Mahkemesinin 10.05.2011 tarihli ve 2010/476 Esas, 2011/495 Karar sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın sanığın yokluğunda verildiği, 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun (7201 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine göre, tebligatın bilinen en son adrese yapılması gerektiği, tebligat yapılamaması halinde, adrese daha önce tebligat yapılmamış ise aynı Kanun'un 21, daha önce tebligat yapılmış ise aynı Kanun'un 35 inci maddelerine göre tebligat yapılması gerektiği,

ancak somut olayda gerekçeli kararın sanığın dosyada bilinen en son adresi olan 18.02.2011 tarihli adres bildirim dilekçesindeki adresi yerine 15.02.2011 tarihli savunmasında bildirdiği adresine tebliğe çıkarıldığı ve bu tebligatın iade gelmesi üzerine daha önce bu adrese tebligat yapılmamasına karşın yine aynı adrese Tebligat Kanunu'nun 35 inci maddesine göre tebliğe çıkarıldığı, anılan kanuni düzenlemelere uyulmadan yapılan bu tebligatın usulsüz olduğu, bu nedenle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın yöntemince kesinleşmediği ve denetim süresinin işlemeye başlamayacağının anlaşılması karşısında.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 04.10.2018 tarihli ve 2017/8-952 Esas, 2018/403 Karar sayılı kararında da açıklandığı üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleşmemesi nedeniyle zamanaşımının durmayacağı, denetim süresi başlamadığı için de, bu süre içerisinde kasıtlı suç işlendiğinden bahsedilemeyeceği ve açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanması koşulları bulunmadığından, Yerel Mahkemece verilen 21.01.2016 tarihli ve 2015/585 Esas, 2016/40 Karar sayılı hükmün açıklanmasına ilişkin kararın hukuki değerden yoksun olduğu, hukuki değerden yoksun olan mahkumiyet kararının da dava zamanaşımını kesmeyeceği anlaşılmıştır.

2. Sanığın yargılama konusu eylemleri için, 5237 sayılı Kanun’un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca belirlenecek cezaların türü ve üst hadlerine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır. 3. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 15.02.2011 tarihli sorgu işlemi olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

V. KARAR

A.Sanık Hakkında Kasten Yaralama Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,