Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/13276 K.2023/20857

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında hakaret suçundan şikâyetten vazgeçme nedeni ile 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince düşme kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi; müvekkili hakkında beraat kararı verilmesi ve vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken düşme kararı verilmesi nedeni ile hükmün bozulmasına yönelik süre tutum dilekçesinden ibarettir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın trafikte yaşadığı tartışma sırasında mağdura hakaret ettiğinden bahisle cezalandırılması talebi ile açılan kamu davasında Yerel Mahkemece; mağdurun şikayetinden vazgeçtiği, sanığın da şikâyetten vazgeçmeyi kabul ettiği belirtilerek düşme kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin "05.08.2015" yerine "2015" olarak eksik gösterilmesinin mahallinde düzeltilebilir maddi hata niteliğinde olduğu belirlenmiştir.

1.Sanığın üzerine atılı hakaret suçunun soruşturulmasının ve kovuşturulmasının şikâyete tabi olduğu, mağdurun 31.03.2016 tarihli duruşmada sanık hakkındaki şikâyetinden vazgeçtiği sanığın da aynı tarihli celsede şikâyetten vazgeçmeyi kabul ettiği anlaşıldığından, şikâyetten vazgeçme nedeni ile düşme kararı verilmesi ve vekalet ücretine hükmedilmemesine ilişkin Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmeyerek sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

2. Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, düşme kararının dayanağını oluşturan uygulama maddesinin eksik gösterilmesi ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca "DÜŞMESİNE" yerine "DÜŞÜRÜLMESİNE" şeklinde hüküm kurulması suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 230 uncu maddesinin ikinci fıkrası ve 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına aykırı davranılması dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında "şikâyet yokluğu nedeniyle" ibaresinden sonra gelmek üzere "5237 sayılı Kanun'un 73 üncü maddesinin dördüncü fıkrası ve" ibaresinin eklenmesi ve hüküm fıkrasında yer alan "düşürülmesine" ibaresi çıkartılarak yerine "düşmesine" ibaresinin yazılması suretiyle HÜKMÜN, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesi'ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE,