Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/13545 K.2023/22863

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8 inci maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,

1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararıyla sanık hakkında hakaret suçundan eylemin karşılıklı olması nedeniyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası ile 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına, kasten yaralama suçundan ise eylemin meşru savunma sınırları içinde kaldığı kabul edilerek 5237 sayılı Kanun'un 25 inci maddesi ile 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın temyiz istemi, dinlenen tanığın yalan söylediğine, dinletmek istediği tanıkların dinlenmesine fırsat tanınmadan karar verildiğine, olayda meşru savunmasının söz konusu olmadığına ve sanık hakkındaki kararın kanuna aykırı olduğuna yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Araç parkı nedeniyle taraflar arasında yaşanan tartışmada sanık ...'in küfür edip, katılan sanık ...'ya vurmaya çalıştığı ve katılan sanığında, ...'i elindeki araç anahtarıyla darp ettiği iddiasıyla açılan davada Mahkeme tüm dosya kapsamına göre hakaret suçunun karşılıklı işlendiğini kabul ederek sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verirken, kasten yaralama suçundan eylemin meşru savunması sınırları içinde kaldığını kabul ederek beraat kararı vermiştir.

IV. GEREKÇE

1. Katılanın, "Sanıkla park nedeniyle tartıştık, karşılıklı küfür ettik ve yumruklaştık" biçimindeki anlatımı, sanığın, "Katılan önüme çıkıp elindeki anahtarı yumruğuyla sıkarak bana vurmaya çalıştı ancak isabet ettiremedi, kendimi korumaya ve vurmaya çalışsam da katılana vuramadım." şeklindeki savunması,

dinlenen tanığın da ifadesinde, sanık savunmasını doğrular nitelikte beyanda bulunması ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, kasten yaralama suçundan meşru savunma nedeniyle beraat, hakaret suçundan ise eylemin karşılıklı olması nedeniyle ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiş, katılanın, tanık dinletme talebinde bulunmaması, soruşturma aşamasında verdiği ifadesinde tanığının olmadığını bildirmesi ve tanığın da beyanlarına mahkemece itibar edilmiş olması karşısında katılanın temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR