Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/14178 K.2023/21370

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Eskişehir 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.10.2015 tarihli ve 2015/199 Esas, 2015/664 Karar sayılı kararıyla sanıkların, görevi yaptırmamak için direnme suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca ayrı ayrı beraatlerine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri, taraflar arasında önceye dayalı husumet bulunmadığına, katılanların beyanları ile bir kısım sanık anlatımlarının uyuştuğuna, sanıkların eylemlerinin dosya kapsamıyla sabit olduğuna ve atılı suçtan cezalandırılmaları gerektiğine ve katılanların polisi aramak istediklerinde sanıklar tarafından telefonlarına el konulmasının ayrı bir suç oluşturduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İş yerinin ruhsatsız olması nedeniyle zabıta görevlisi olan katılanlar tarafından işlem yapıldığı sırada bu iş yerinde çalışan sanıkların, katılanların üzerine yürüyüp, sanık ...'nin ayrıca tehdit niteliğinde ifadeler söyleyerek görevi yaptırmamak için direnme suçunu işledikleri iddiasıyla açılan kamu davasına ilişkin, Mahkemece sanıkların savunmaları, katılanların beyanları, tanıklar B. C., İ. D. ve M. Ç.'nin anlatımları, 04.12.2014 tarihli olay tutanağı ve tüm dosya kapsamıyla, sanıkların atılı suçu işledikleri hususunda cezalandırılmalarına yeterli, kesin, inandırıcı ve her türlü şüpheden uzak deliller elde edilemediği kabul olunmuştur.

GEREKÇE

Sanıkların yargılama konusu eylemleri için 5237 sayılı Kanun'un 265 inci maddesinin birinci ve üçüncü fıkraları uyarınca belirlenecek cezanın tür ve üst haddine göre, aynı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan dava zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlem olan sorgu tarihinden itibaren 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

V. KARAR