Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/14219 K.2023/20936

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

HUKUKÎ SÜREÇ

İstanbul 43. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.12.2015 tarihli ve 2014/341 Esas, 2015/757 Karar sayılı kararıyla; sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz sebepleri, yargılamada usûle aykırılığın bulunduğuna ve resen belirlenecek nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, katılanın cep telefonuna mesaj göndererek hakaret ettiğinden bahisle açılan kamu davasına ilişkin olarak Mahkemece, tanıklar M. K., H. G. ve C. G.'nin beyanları, taraflar arasındaki husumetin varlığı ve tüm dosya içeriğiyle sanığın eyleminin karşılıklı hakaret kapsamında kaldığı kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

1. Husumetli oldukları anlaşılan tarafların beyanları, tanıklar M. K., H. G. ve C. G.'nin anlatımları ve tüm dosya kapsamıyla hakaret suçunun karşılıklı işlendiğine ilişkin Mahkemenin, takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır. 2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR