Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/14997 K.2023/22033

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararıyla sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun ( 5237 sayılı Kanun) 265 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebebi; kararın ortaya haksız bir sonuç çıkardığına, sanığın cebir ve tehdit içeren bir söz kullanmadığına, kamp görevlilerinin de herhangi bir tehdit sözü duymadıklarını beyan ettiklerine, buna rağmen yetersiz, eksik ve gerekçeden yoksun karar verildiğine, Mahkemenin cebir ve tehdit kullanılıp kullanılmadığından emin olmadan, yeterince araştırmadan, bu konuda yeterli ve şüpheden uzak bir kanaate varmadan ceza hükmü kurduğuna, kararın masumiyet karinesine aykırı olduğuna, devriye ekibinin ikide bir eli silahlı bir şekilde kamp alanında dolaşmasının kampta kalanlar için travmatik olduğuna, resen gözetilecek nedenlerle hükmün bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Sanığın hiç üstüne vazife olmadığı halde kolluğun asayişi temin için yeni kurulan yabancı ülke vatandaşlarına hazırlanan sığınma kampına yaptığı mutad devriyesini engellemeye çalıştığı, kendisinin kim olduğunu soran, kimliğinin ibrazını isteyen kolluğa kimliğini vermediği, sanığın kimliğinin toplanan kalabalık tarafından alınıp kolluğa verildiği, ifadesini almak için sanığı karokola götürmek istemesi üzerine sanığın yine gelmediği, kalabalığın kolluğa sanığı almak için zor kullanmasının önüne geçip kendilerinin getireceğini beyan etmesi üzerine kolluk kuvvetlerinin olayı büyütmeyip döndüğü,

yaşanan olayda kolluk kuvvetlerinin devriye yapamadığı, sanığı karakola götüremediği, sanığın kimliğini dahi isteyerek ibraz etmediği, sanığın yaptığı fiilin vatandaş ve mültecilerle kolluğu karşı karşıya getirebilecek vahimlikte bir provakasyon niteliğinde olduğu, kolluğun sağ duyulu davranışı sayesinde olayın büyümediği, sanığın direnmesi nedeniyle kolluğun vazifesini yapamadığı, bu şekliyle sanığın üzerine atılı suçu işlediği Yerel Mahkemece kabul olunmuştur.

2. Sanık savunması, şikâyetçi ve tanıklar U.G. ve Z.N.'nin beyanları tespit edilerek dava dosyasına eklenmiştir. 3. Olay tutanağı dava dosyasında mevcuttur.

IV. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı Kanun'un 265 inci maddesinde "görevi yaptırmamak için direnme" başlığıyla "seçenekli hareketli" ve "amaçlı bir fiil" olarak düzenlenen ve görevin yapılmasını önleme maksadıyla kamu görevlisine karşı gelinmesi eylemleri cezalandırılan suç tipinde; hareketin icra vasıtalarının "cebir veya tehdit" şeklindeki icrai davranışlarla işlenebileceğinin öngörüldüğü ve belirtilen tipik hareketleri içermeyen pasif direnme fiillerinin bu suçu oluşturmayacağı göz önüne alındığında; somut olayda, sanığın eylemlerinde görevi yaptırmamak için direnme suçunun cebir veya tehdit unsurlarının ne şekilde gerçekleştiği kanıtlara dayalı olarak açıklanmadan yetersiz gerekçeyle hükümlülük kararı verilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,