Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/15014 K.2023/23558

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği, katılan ... A.'nın soruşturma aşamasında, sanığın kendisine hakaret ettiğini belirtmesi, katılanın annesi olan Z. A.'nın da aynı tarihli beyanında olay yerinden bağrışma sesleri duyduğunu, baktığında sanığın katılana bıçak çektiğini gördüğünü belirterek katılanı doğrulaması, Z. A.'nın beyanında geçen bağrışmaların sanığın katılana yönelttiği hakaretleri içerdiğinin kuvvetle muhtemel olması karşısında beraat kararı verilmesinin hukuka aykırı olduğuna vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Tarafların kardeş oldukları, olay günü aralarında çıkan tartışma sırasında sanığın kardeşi olan katılana "A... koyduğumun çocuğu'' şeklinde sövmek suretiyle hakaret ettiği iddia edilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Katılan Vekilinin Temyiz Sebepleri Yönünden

Sanığın katılana vurduğuna ancak hakaret etmediğine ilişkin savunması dikkate alındığında sanığın katılana hakaret ettiğine ilişkin katılan beyanları dışında bir kanıt elde edilememekle, üzerine yüklenen hakaret suçunu işlediğine ilişkin savunmasının aksini kanıtlayacak ve mahkumiyetine yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediğinden sanığın beraatine karar verilmesine ilişkin Mahkemenin takdir ve gerekçesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

B. Sair Sebepler Yönünden

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, yerinde görülmeyen sair temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR