Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/15482 K.2023/24687

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkeme kararı ile sanık hakkında; görevi yaptırmamak için direnme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 265 inci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 6 ay 7 gün hapis cezası, hakaret suçundan ise aynı Kanun'un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ile dördüncü fıkrası, 43 üncü, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 2 ay 17 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteğinin; usul ve yasaya aykırı olan hükmün, re'sen tespit edilecek sebeplerle bozulmasına yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, polis merkezine gelerek gözaltına alınan arkadaşı ile görüşmek istediği, katılan polis memurlarının içeri girmesine izin vermemesi üzerine tehdit etmek suretiyle görevi yaptırmamak için direndiği ve hakaret ettiği, Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

Katılanların beyanları, tutanak içeriği ile uyumlu tanık anlatımları ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; sanığın görevi yaptırmamak için direnme ve hakaret suçlarını işlediğine dair Mahkemenin kabulünde bozma sebebi dışında bir hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Sanığın savunmasında polis memurlarının kendisine saldırdığını savunması, tanık F.T.'nin ise katılanların sanığın boğazını sıktıklarına ve hakaret ettiklerine yönelik beyanı karşısında; olayın çıkış nedeni ve gelişmesi değerlendirilerek görevi yaptırmamak için direnme suçu yönünden 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu, hakaret suçu yönünden ise anılan Kanun'un 129 uncu maddelerinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması nedeniyle karar hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR