Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/15618 K.2023/22926

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanunun 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın temyiz isteğinin, kararı temyiz ettiğine vesaire yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Katılan ile sanığın babasının arsa komşusu oldukları, taraflar arasında arsa sınır meselesi yüzünden hukuki ihtilaf bulunduğu, olay tarihinde sanığın katılanı telefonla aradığı, arsa meselesi yüzünden konuştukları ve tartıştıkları, sanığın katılana "Senin a.. takarım a.. koyduğumun çocuğu." dediği, böylece üzerine atılı suçu işlediği iddia olunmuştur.

IV. GEREKÇE

Katılanın aşamalarda değişmeyen beyanları ile soruşturma aşamasında dinlenilen katılanın kızları tanıklar N.E. ve İ.E.'nin bu beyanları doğrulaması karşısında, soruşturma aşamasında bilgisine başvurulan tanıklar dinlenilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR