Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/16710 K.2023/24035

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Siverek 2. Asliye Ceza Mahkemesi kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteğinin; sanığın eyleminin mahkeme zaptıyla tespit edildiğinden 5271 sayılı Kanun’un 222 nci maddesinde tutanağa karşı yalnızca sahtecilik iddiası yöneltilebileceğine, tanık beyanları ve sanığın inkarı karşısında sahteliği sabit oluncaya kadar geçerli belgelerden sayılan duruşma zabtına itibar edilmesi gerektiğine ve sanığın cezalandırılmasına yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, kardeşinin öldürülmesi olayı ile ilgili şikâyetçi olduğu davada, sanık müdafii olan mağdura; “400 bin TL verseydim seni satın alırdım” dediği iddia olunmuştur.

IV. GEREKÇE

Gerekçeli karar başlığında hakaret suçu yanında tehdit suçunun da gösterilmesinin mahallinde düzeltilebilir maddi hata niteliğinde olduğu belirlenmiştir. 30.09.2015 tarihli duruşma tutanağı ve mağdur beyanı karşısında, sanığın üzerine atılı suçu işlediği gözetilmeden, yetersiz gerekçeyle beraat kararı verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR