Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/16860 K.2023/24017

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Menemen 2. Asliye Ceza Mahkemesinin kararı ile sanıklar hakkında hakaret ve tehdit suçlarından, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca ayrı ayrı beraat kararları verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekili hükümleri süre tutum dilekçesiyle temyiz etmiş, usulune uygun tebligata rağmen ayrıntılı temyiz dilekçesi vermemiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Katılan ile daha önce aralarında husumet bulunan sanıkların suç tarihinde aralarında bahçeye dikilen limon nedeniyle tartışmaya başladıkları, bu tartışma sırasında sanıkların katılana hitaben "P.., p..., i... ben sana yapacağı biliyorum, ben bu limon ağacını sana diktirmem, diktiğin gibi sökmesini bilirim." şeklinde hakaret ve tehdit içerikli sözler söyledikleri iddiasıyla açılan davada Yerel Mahkemece sanıkların atılı suçları işlediklerine dair katılanın soyut iddiası dışında her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delilin bulunmadığı kabul edilerek her iki sanığın da her iki suçtan beraatlerine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR