Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/17096 K.2023/24835

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı bildirilen incelmeye konu Mahkeme kararı ile hakaret suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca sanığın beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Katılanın babasının sanıktan borç alıp ödemediği, bu sebeple aralarında anlaşmazlık olduğu, sanığın katılanı pazar yerinde gördüğünde "p..." dediği iddiasıyla açılan davada her türlü şüpheden uzak mahkumiyete yeterli delil bulunamadığı gerekçesiyle sanığın beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Katılan Vekilinin Temyiz Sebepleri Yönünden

Sanık savunması, katılanın beyanları ve tanıklar C.S., S.S ve katılan ... S.'nin aşamalardaki anlatımlarının çelişkili olması karşısında her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığına ilişkin Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

B. Sair Sebepler Yönünden

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, sair temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR