Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/17238 K.2023/24513

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin bir ve dördüncü fıkraları, 43, 62, 53 ve 58 inci maddeleri uyarınca 7 ay 8 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve verilen cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, suç işleme kastının bulunmadığına, haksız tahrike, hapis cezasının tercih edilmesine, cezanın fazla olduğuna, erteleme ve para cezasına çevirme seçenek yaptırımlarının uygulanmadığına vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, katılan F.Y.(Yusuf kızı) ve şikâyetçi F.Y.'ye (Beyaz kızı) hitaben evlerinin önünde sinkaflı sözlerle hakaret ettiği iddia ve kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

Katılan ve şikâyetçinin istikrarlı beyanda bulunması, olayın meydana geliş şekli ile tüm dosya kapsamı bütün olarak değerlendirildiğinde; sanığın atılı hakaret suçunu işlediğine, cezanın tayinine ve lehe hükümlerin uygulanmama gerekçesine dair Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık bulunmadığı belirlenmekle sanığın bozma sebebi dışındaki temyiz sebepleri ile vesair nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1. Tüm dosya kapsamından, katılan ve şikâyetçiye ait hayvanların sanığın ekili tarlasına girmesi nedeniyle sanığın hakarette bulunduğunun anlaşılması karşısında; olayın çıkış sebebi ve gelişimi üzerinde durularak sonucuna göre, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

2. Sanık hakkında tekerrüre esas alınan ilama konu 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddenin birinci fıkrasının birinci cümlesinde düzenlenmiş olan tehdit suçunun, 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren, 6763 sayılı Kanun'un 34 üncü maddesiyle değişik, 5271 sayılı Kanun'un 253 üncü maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaştırma kapsamına alınmış olması karşısında, sözü edilen suçtan mahkûmiyeti içeren ilam yönünden uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığı araştırılarak sonucuna göre, sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Nedenleriyle karar hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR