Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/18396 K.2024/121

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında imar kirliliğine neden olma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 184 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca 6.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, yeterli araştırma ve inceleme yapılmadan karar verildiğine, cezanın hesaplanmasında ve uygulanan kanun maddesinde yanlışlık yapıldığına, lehe hükümlerin uygulanmadığına, kararın bozulması gerektiğine vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Suça konu 1 zemin 3 normal kat bulunan taşınmazın çatısı kaldırılarak ruhsata aykırı bir şekilde 4. kat inşaatının yapıldığı iddiası ile açılan davada, Mahkemece sanığın eylemi sabit görülerek cezalandırılmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanığın savunması, bilirkişi raporu, taşınmaza ilişkin fotoğraflar, tutanaklar ve tüm dosya kapsamı karşısında, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası ile 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca lehe hükümlerin uygulandığı,

diğer lehe hükümler olan 5237 sayılı Kanun'un 51 inci maddesinin sonuç ceza itibarıyla, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin ise koşulları bulunmaması nedeniyle uygulanmadığına dair Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmış olup, adli sicil kaydında tekerrüre esas hükümlülüğü bulunan sanık hakkında, 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesi uygulanmamışsa da aleyhe temyiz olmadığından bu hususta bozma yapılamayacağı belirlenerek sanığın bozma sebebi dışındaki temyiz istemleri yerinde görülmemiştir.

1. Sanık hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken uygulanan kanun maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına ve adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı gösterilmeyerek 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması,

2. Hükümden sonra 18.05.2018 tarihinde 30425 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7143 sayılı Kanun'un 16 ncı maddesi ile 3194 sayılı İmar Kanunu’na eklenen geçici 16 ncı maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğunun belirlenmesi sebebiyle kararda bu yönlerden hukuka aykırılık bulunmuştur.

V. KARAR