Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/18565 K.2023/24868

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Yerel Mahkemece sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkralarında düzenlenen hakaret suçundan, aynı Kanun'un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası ile 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir. 2. Yerel Mahkemece sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86 ncı maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen kasten yaralama suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın temyiz isteği, kararı temyiz ettiğine vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın bir fabrikada vardiya amiri olarak görev yaptığı, katılanın da aynı işyerinde işçi olarak çalıştığı, olay günü taraflar arasında iş konusunda çıkan tartışmanın kavgaya dönüşmesi sonucunda, sanığın katılana "A... sinkaf ettiğim, o..." sözleriyle hakaret ettiği, ardından katılanı ittirip yere düşürdüğü ve yere düşen katılanı tekme, yumruk ve tokat vurmak suretiyle kasten yaraladığı iddiasıyla açılan davada; katılanın sanığa "Şerefsiz" demesi üzerine sanığın katılana "O..." diyerek karşılık verdiği, ardından tartışma sırasında sinirlenen katılanın seramikleri havaya kaldırıp savurmaya çalışması üzerine sanığın kendisine vurulmak istendiğini düşünüp kurtulmak için katılanı ittirmesi neticesinde katılanın yere düştüğü Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Katılanın Temyiz Sebepleri Yönünden

Tanıklar E. K. ve Ş. Ç.'nin anlatımları ve olay saati ile katılanın yaralanmasına ilişkin adli raporun düzenlenmesi arasındaki süre gözetildiğinde sanığın meşru savunma kapsamında kendisini korumak için katılanı ittirdiği ve kalçadaki yaralanmanın düşmeden kaynaklandığı, sair yaralanmaların da bu olay kapsamında gerçekleştiğinin şüphede kaldığı, hakaret suçunun ise karşılıklı olarak işlendiği şeklindeki Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

B. Sair Sebepler Yönünden

1. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, yerinde görülmeyen sair temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

2. Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, sanığın meşru savunma kapsamında katılanı ittirdiğinin kabul edilmesine karşın beraat kararının dayanağını oluşturan uygulama maddesinin eksik gösterilmesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 230 uncu maddesinin ikinci fıkrası ve 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına aykırı davranılması dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

A. Hakaret Suçundan Kurulan Hükme İlişkin

Gerekçe bölümünün (A, B-1) bentlerinde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında, katılan tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Kasten Yaralama Suçundan Kurulan Hükme İlişkin

Gerekçe bölümünün (A, B-2) bentlerinde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik katılanın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322 nci maddesi gereği hükümden "CMK'nun 223/2-e maddesi" ibaresi çıkartılıp yerine "ve meşru savunma nedeniyle 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) ve (d) bentleri uyarınca" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,