Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/18902 K.2023/25622

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararıyla sanıklar hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararları verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın temyiz isteği; bizzat küfürleri duyduğuna, tanıkların bunu bilmesine rağmen gereği gibi Mahkemede dinlenilmediklerine, resen gözetilecek nedenlerle hükmün bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Olay tarihinde önce sanık ...'nın birkaç dakika sonra da sanık ...'nın ... A. ile telefonda konuşurken katılana hitaben sinkaflı küfürler ettikleri iddiasıyla kamu davasının açıldığı ve Mahkemece yapılan yargılama neticesinde, sanıkların sözleri iletme kastlarının olduğuna ilişkin herhangi bir delilin olmaması karşısında suçun unsurları oluşmadığından bahisle sanıklar hakkında atılı suçtan beraat kararları verildiği belirlenmiştir. 2. Sanıkların savunmaları ve katılanın beyanı tespit edilerek dava dosyasına eklenmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Tüm dosya kapsamı, sanıkların savunmaları ve oluş karşısında, sanıklar hakkında beraat kararları verilmesine ilişkin Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir. 2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR