Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/19224 K.2023/26536

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendinde düzenlenen hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan ve vekilinin temyiz istekleri; kararın haksız ve hukuka aykırı olduğuna, kararın bozulması gerektiğine vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Şikayetçinin avukat olarak çalıştığı ve şüphelinin taraf olduğu bir dosyada şüphelinin vekilliğini üstlendiği, suç tarihinde şüphelinin, şikayetçinin ortağı olduğu Hukuk Bürosu'nun sosyal medya hesabına "arkadaşlar burada görev yapan avukat ... diye bir zat benim bir davamla ilgilendi, dava sonucunda karşı taraftan alacağım olan parayı bizlerin hakkını savunan adam gasp etti, kazanılan paranın üçte birini bana gerisini kendine aldı, bütün bunların ıspatı mümkündür, evraklar mevcuttur, özellikle bu hukuk bürosunda çalışanların bu adama dikkat etmesini istiyorum" yazdığı iddiasıyla açılan davada sanık hakkında suç unsurları oluşmadığı gerekçesiyle beraat kararı verilmesi gerektiği Yerel Mahkemece kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

1.Sanığın yargılamaya konu eylemi için, 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca belirlenecek cezasının türü ve üst sınırlarına göre aynı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır. 2. 5237 sayılı Kanun'un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin sanığın 21.12.2015 tarihli savunması olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

V. KARAR