Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/19506 K.2023/26189

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanıklar hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 184 üncü maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen imar kirliliğine neden olma suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) ve (e) bentleri uyarınca ayrı ayrı beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; sanıkların cezalandırılması gerektiğine, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Şüphelilerin sundurma, tek katlı yüksek yapı ve tamamen ruhsatsız prefabrik yapı yaptıkları, daha sonra prefabrik yapının kaldırıldığı ancak 12.10.2010 tarihinden önce mevcut olan yapıya ilave olan yeni sundurma ve tek katlı yüksek yapının mevcut durumunu koruduğu ve ruhsata bağlanmadığının tespit edildiğinin belirtildiği iddiasıyla açılan davada yapının sanık ... tarafından yapıldığının sabit olmadığı, sanık ... hakkında ise yapıların bina vasfında olmadığı, suçun yasal unsurlarının oluşmadığı nedenleriyle ayrı ayrı beraat kararı verilmesi gerektiği, Yerel Mahkemece kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

1. Sanıkların yargılamaya konu eylemleri için, 5237 sayılı Kanun'un 184 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst sınırlarına göre aynı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır. 2. 5237 sayılı Kanun'un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin sanıkların 23.06.2015 ve 17.11.2015 tarihli savunmaları olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

V. KARAR