Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/19606 K.2023/26170

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında hakaret suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin özetle; sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerekirken delillerin takdirinde hataya düşülerek beraat kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna, kararın sanık aleyhine bozulmasına yönelik olduğu görülmüştür.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, jandarma görevlisi olan mağdur ve şikâyetçiye yönelik hakaret suçunu işlediği ileri sürülmüş olup, Mahkemece yapılan yargılama sonucunda sanığın atılı suçu işlediğine dair kesin, inandırıcı ve yeterli delil bulunmadığı gerekçesiyle beraat kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, sanığın aşamalarda suçlamayı kabul etmemesi ve yaralandığına dair savunması ile uyumlu olan adli rapor içeriği karşısında tebliğnamedeki bozma isteyen görüşe iştirak edilmeyerek, O yer Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR