Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/19648 K.2023/25568

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Gaziantep 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.10.2010 tarihli ve 2010/539 Esas 2010/843 Karar sayılı ilamı ile sanık hakkında fuhuş suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 227 inci maddesinin ikinci fıkrası, 52 nci maddesi uyarınca 2 yıl hapis ve 100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir. 2.Sanığın denetim süresi içerisinde suç işlediğinden bahisle yapılan ihbar neticesinde; Gaziantep 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.04.2016 tarihli ve 2016/38 Esas, 2016/214 Karar sayılı ilamı ile açıklanması geri bırakılan hüküm aynen açıklanmıştır.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteminin atılı suçu işlemediği ve hükmü temyiz etmek istediğini belirtir mahkeme tutanağından ibaret olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın; mağdurlar ile fuhuş yapmaya gelen müşterilere fuhuş yapılacak evi gösterdiği ve olay günü mağdur A. K. ile ilişkiye giren tanık İ.Ş.'yi eve götürmek suretiyle atılı suçu işlediğinden bahisle cezalandırılması talebi ile açılan kamu davasında Yerel Mahkemece; sanığın mağdurların fuhuş yapmasına aracılık ettiği kabul edilerek mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141 inci maddesi, 5271 sayılı Kanun'un 34 üncü maddesinin birinci fıkrası ile 230 uncu maddesi ve 1412 sayılı Kanun'un 308 inci maddesinin yedinci fıkrası uyarınca mahkeme kararlarının, Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde açık ve gerekçeli olması ve Yargıtay'ın bu işlevini yerine getirmesi için gerekçe bölümünde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi ve ulaşılan kanaat, sanığın suç oluşturduğu sabit görülen fiillerinin ve bunun nitelendirilmesinin belirtilmesi, delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerektiği gözetilmeden gerekçesiz hükümler kurulması nedeniyle karar hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR