Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/19701 K.2023/26027

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8 inci maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,

1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanığın hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin bir ve dördüncü fıkraları, 53 ile 58 inci maddeleri uyarınca 7 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, kararı temyiz etmek istediğine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, atılı suçtan haklarında beraat kararı verilen suça sürüklenen çocuklar ile birlikte aralarında önceye dayalı anlaşmazlık bulunan mağdur ... G.'nin evinin önüne geldiğinde, mağdurun evde olmadığı, sanığın evin önünden "O...pu çoc....rı dışarı çıkın." biçimindeki sözlerle evde bulunanlara hakaret ettiği, evde bulunan mağdurun eşi ... G.'nin sanıktan şikayetçi olduğu olayda, şikayetçi ... G.'ye yönelik hakaret eylemi nedeniyle açılan davada Mahkeme, tüm dosya kapsamına göre sanığın atılı suçtan cezalandırılmasına karar vermiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanığın Temyiz Nedenleri Yönünden

Şikayetçinin aşamalardaki tutarlı ifadeleri, sanık ve yanındaki suça sürüklenen çocukların birbirleriyle çelişen ifadeleri ile tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, sanığın mahkeme kabulünde olduğu üzere, iddianameye konu edilen sözlerle hakaret suçunu işlediğinin anlaşılması karşısında, bu suçtan cezalandırılmasına yönelik Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık görülmemiş, sanığın yerinde görülmeyen temyiz nedenine de itibar edilmemiştir.

B. Sair Temyiz Nedenleri Yönünden

1.Ceza infaz kurumunda bulunan sanığın duruşmadan bağışık tutulma talebinin olmaması karşısında, yargı çevresi dikkate alınarak hazır edilmesi gerektiği gözetilmeden yokluğunda hüküm verilmek suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 193 üncü ve 196 ncı maddelerine aykırı şekilde savunma hakkının kısıtlanması,

2.Hakaret suçunun, suç tarihinde uzlaşma kapsamında olmayan 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendinde düzenlenen tehdit suçu ile birlikte işlenmesi ve yargılama neticesinde tehdit suçundan sanık hakkında kesinleşmiş beraat kararı verilmesi karşısında, soruşturma aşamasında yapılan uzlaştırma işleminin geçersiz olacağı anlaşılmakla, hakaret suçuna ilişkin 6763 sayılı Kanun'un 35 inci maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 254 üncü maddesi uyarınca aynı Kanun'un 253 üncü maddesinde belirtilen esas ve usûle göre uzlaştırma işlemleri yerine getirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3.Failin geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri gibi hususlar göz önünde bulundurularak 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı yönünde bir değerlendirme yapılması gerekirken, şartları oluşmadığı biçimindeki kanuni olmayan gerekçeyle ilgili kanun maddesinin uygulanmaması,

4.5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin, mükerrir olan sanık hakkında tayin olunan hapis cezasının infazı sırasında farklı infaz rejimi ve infazdan sonra uygulanmak üzere denetimli serbestlik tedbiri uygulamasını getirdiği, maddenin kapsam ve amacından da anlaşılacağı üzere; maddede yer alan hususların bir ceza değil cezaya bağlı olarak uygulanacak infaz rejimi ile ilgili olduğu ve denetimli serbestlik tedbiri süresinin infaz aşamasında 5275 sayılı Kanun hükümleri uyarınca tayin ve tespit edilmesi gerektiği düşünülmeden, infazı kısıtlar biçimde kararda 1 yıl denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi,

Nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR