Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/19735 K.2023/26003

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8 inci maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,

1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Yerel Mahkemenin 14.12.2012 tarihli kararı ile sanığın görevi yaptırmamak için direnme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 265 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir. 2.Kararın 02.12.2009 tarihinde kesinleşmesinden sonra sanığın 26.01.2014 tarihinde trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçunu işlemesi nedeniyle Mahkeme tarafından yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu kararla, açıklanması geri bırakılan hükmün aynen açıklanmasına karar vermiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, atılı suçu işlemediği ve hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Aşırı alkollü halde çevreyi rahatsız eden sanığın, kendisine müdahale eden polis memuruna cebir ve şiddet uygulayıp, onu "...polislere uğraştık, sizlerle de uğraşırız, ev adresini biliyoruz." biçimindeki sözleriyle tehdit etmek suretiyle görevi yaptırmamak için direnme suçundan açılan davada Mahkeme, sanığın cezalandırılmasına yönelik önceki hükme atıf yaparak, gerekçeden yoksun bir biçimde hükmü aynen açıklamıştır.

IV. GEREKÇE

1.Temyiz kanun yoluna tabi olup kesinleşmesi halinde infaza verilecek olan ilamın, açıklanacak yeni hüküm olduğu, bu nedenle yargılama sonucunda ulaşılan sonuçların, iddia, savunma, tanık anlatımları ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın eyleminin ve yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun, hangi gerekçeyle hangi delillere üstünlük tanındığının açık olarak gerekçeye yansıtılması ve bu şekilde cezanın şahsileştirilmesi gerekirken, açıklanan ilkelere uyulmadan, önceki karara yollama yapılmak suretiyle Anayasa'nın 141, 5271 sayılı Kanun'un 34, 223 ve 230 uncu maddelerine aykırı davranılması,

2.Denetim süresinde kasıtlı bir suç işlemesi nedeniyle yapılan bildirim üzerine görülen davada, sanığın bildirdiği adreslerden farklı bir adrese yapılan tebligatın, sanığın adreste olmaması nedeniyle iade edilmesi ve karar tarihinde hükümlü olarak ceza infaz kurumunda bulunan sanığın, yargı çevresi dikkate alınarak hazır edilmesi gerektiği gözetilmeden yokluğunda duruşma yapılarak hükmün açıklanmasına karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 193 üncü ve 196 ncı maddelerine aykırı şekilde savunma hakkının kısıtlanması,

Nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR