Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/19750 K.2023/26007

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanığın hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi, dördüncü fıkrası ile 62 nci maddesi uyarınca 7.080,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, sözleri katılana yönelik söylemediğine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, aracının ön camına yapıştırdığı ve dışarıdan görülen yazı ile başbakan olan katılana yönelik sarf ettiği "...geleni de kabul edeni de ta AMK koyayım..." biçimindeki sözlerinden dolayı hakaret suçunu işlediği iddiasıyla açılan davada Mahkeme, tüm dosya kapsamına göre sanığın hakaret suçundan cezalandırılmasına karar vermiştir.

IV. GEREKÇE

Sanığın, hakaret suçuna konu edilen sözleri, olay öncesinde başbakanın üyesi olduğu partililerle yaşadığı tartışma sırasında tehdit edilmesi nedeniyle kendisini tehdit eden kişilere yönelik yazdığı biçimindeki savunması göz önüne alındığında, anılan sözlerin 5237 sayılı Kanun'un 126 ncı maddesinde belirtildiği üzere duraksamaya yer vermeyecek biçimde katılana yöneltildiğine ilişkin her türlü şüpheden uzak ve kesin delil bulunmadığı anlaşılmakla matufiyet şartının gerçekleşmediği olayda, yerinde olmayan gerekçeyle mahkumiyet kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR