Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/19995 K.2024/389

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Karşıyaka 3. Asliye Ceza Mahkemesinin kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanunu'nun 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği, dosya kapsamı ve tarafların müşterek çocuğu olan tanık G.A.'nın beyanlarına göre sanığın atılı suçu işlediğine, kararın bozulması gerektiğine, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Katılan ile sanığın aralarında geçimsizlik nedeniyle boşanma davası ve 6284 sayılı yasa uyarınca Karşıyaka 3. Aile Mahkemesinden verilmiş uzaklaştırma kararı bulunduğu için ayrı yaşadıkları, suç tarihinde katılanın sanığın oturduğu siteye bir iş için gittiği, sanığın katılanı görünce "Geri zekalı sen hangi yüzle buraya geliyorsun." diyerek hakaret ettiği iddiasıyla açılan davada Yerel Mahkemece tanık beyanlarına göre sanığın atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak delil bulunmadığından beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR