KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2021/20501 E., 2024/448 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 15 Ocak 2024
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Sayısı
- 2014/352 E., 2016/451 K.
- Suç
- İmar kirliliğine neden olma
- Hükümler
- Beraat
- Tebliğname görüşü
- Onama
Karar Metni
395 kelime·2 dk okuma·5 bölüm
Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
Antalya 6.Asliye Ceza Mahkemesinin kararı ile sanıklar hakkında imar kirliliğine neden olma suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesi uyarınca beraat kararları verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılan vekilinin temyiz isteği, suçun sübut bulduğuna, beraat kararları verilmemesi gerektiğine, kararların usul ve yasaya aykırı olduğuna ve resen tespit edilecek nedenlerle hükümlerin bozulması talebine ilişkindir.
III. OLAYLAR VE OLGULAR
Sanıklar hakkında 7825 ada 01 parselde bulunan bağımsız bölümlerde ruhsatlı projesine aykırı tadilat yapmak suretiyle imar kirliliğine neden olma suçunu işledikleri iddiasıyla açılan davada yapının projeye uygun hale getirildiği, bazı imalatların 1990 yılında yapıldığı, haricen kazanılan bir alan bulunmadığı kabul edilerek beraat kararları verilmiştir.
GEREKÇE
1. Sanıkların yargılama konusu eylemleri için, 5237 Türk Ceza Kanunu'nun ( 5237 sayılı Kanun) 184 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır. 2. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin sanık ...'ın savunmasının alındığı 15.07.2014 ve sanık ...'un savunmasının alındığı 10.10.2014 tarihleri olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.
IV. KARAR
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2021/20501, K. 2024/448, 15 Ocak 2024 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama