Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/20549 K.2024/343

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanıklar hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 265 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen görevi yaptırmamak için direnme suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca ayrı ayrı beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın temyiz isteğinin; sanıkların olay çıkarmaları nedeniyle basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaralandığı, kararın bozulması gerektiğine, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Şüphelilerin rızalarıyla dışarı çıkmamaları üzerine adliye polis noktasında görevli polislerin olaya müdahale ettikleri ve bu sırada direnen şüphelilerin çıkardığı arbede sonucu polisin basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığı, iddiasıyla açılan davada sanıkların suçlamayı kabul etmedikleri, suçu işlediklerini gösterir cezalandırılmaları için yeterli, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği, eylemin şüphede kaldığı, ceza yargılamasının temel ilkesi gereğince şüpheden sanığın yararlanacağı gerekçesi ile ayrı ayrı beraat kararı verilmesi gerektiği, Yerel Mahkemece kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

1. Sanıkların yargılamaya konu eylemleri için, 5237 sayılı Kanun'un 265 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezasının türü ve üst sınırlarına göre aynı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır. 2. 5237 sayılı Kanun'un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin sanıkların 17.09.2015 ve 24.11.2015 tarihli savunmaları olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

V. KARAR