Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/20673 K.2024/842

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkeme kararı ile sanık hakkında aile hukukundan kaynaklanan yükümlülüğün ihlali suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekili; kararı temyiz etmek istediğini belirten süre tutum dilekçesi vermiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık ile katılanın resmi nikahlı evli oldukları, katılanın hamile olduğu, suç tarihinden önce bir nedenle tartıştıkları, sanığın evi terk ederek katılanın bilgisi dışında İzmir'e tayin istediği ve İzmir'e taşınarak bu yerde görev yapmaya başladığı, hamile olduğunu bildiği eşini terk ederek onu çaresiz durumda bıraktığı iddia edilen olayda; sanığın katılanı çaresiz durumda terk etmediğinin anlaşılması karşısında unsurları oluşmayan atılı suçtan Yerel Mahkemece beraat kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR